Fenerbahçe’nin ölüsü bile G.Saray’a yetti.
Fenerbahçe efsanesi Şükrü Saraçoğlu’nda bir kez daha sahne aldı ve ezeli rakibi G.Saray’ı 4-1 yenerek, Kadıköy’de 9 yıldır sürdürdüğü yenilmezliğine bir yenisini daha ekledi.

Sarı lacivertliler, maça Alex gibi çok önemli silahından yoksun çıktı. 4 gol atmalarına rağmen, çokta ahım şahım bir futbol ortaya koymadılar.

Fenerbahçe ne kadar kötü olursa olsun, G.Saray’ı yeniyor. Çokta zorlanmıyor. Buna refleks mi dersiniz, yoksa kader mi?

Ne derseniz deyin.

Sonunda gülen taraf hep Fenerbahçe oluyor.

G.Saray’ın Lincoln’le gelen golü, adeta uyuyan devi uyandırdı. Fenerbahçe, yediği gol sonrası baskı üstüne baskı kurdu. Sürekli eleştirdiğim Selçuk Şahin bile , G.Saray’a gol atmak için bir sağ kanata, bir sol kanata koşup durdu. Sanki Fener’de Türkiye’nin ve İspanya’nın gol kralı yokmuş gibi. O kadar istekli, o kadar hırslı.. Kafayla yokladı, defanstan döndü, olmadı. Ama, yılmadı.. Kornerden gelen topu son derece teknik bir vuruşla G.Saray ağlarına gönderdi. Selçuk sonunda muradına erdi. Durumu 1-1′e getirdi.

Lincoln’ün attığı güzel gol, çift vuruş kullanılmadığı için hakem tarafından geçersiz sayıldı.

İlk 10 dakika bastıran G.Saray, beraberlik golünden sonra yelkenleri suya indirdi. Sarı kırmızılılar adeta çözüldü. Semih’in kaleye şutunu, Emre Aşık tamamladı. Durum 2- 1.

Roberto Carlos’un 35 metreden gönderdiği füze, De Sanctis’in elinde patladı. Dönen topu fırsatçı Lugano G.Saray ağlarına gönderdi. Durum 3-1.

Emre’nin kontra ataktan adrese teslim yüzde yüz gollük pasını Güiza tribünlere gönderdi. İspanyol’un böylesine basit golleri kaçırmasına inanın anlam veremiyorum. Son vuruşlarda daha dikkatli olması lazım.

Uzun süren sakatlıktan yeni kurtulan Deivid orta sahada çok çalıştı. Alexî aratmadı. Selçuk ve Josico’ya enerji verdi.

Ve gol perdesini çok şık bir golle kapattı. Hoş geldin Deivid..

Fenerbahçeliler, 4. golün sevincini yaşarken, Başkan Adnan Polat şeref tribününü terk ediyordu. Ondan önce bir Fenerbahçe taraftarı Polat’a dönerek saatini gösteriyor, Başkan Aziz Yıldırım ayağa kalmış, yapma, otur yerine işareti veriyordu.

Fenerbahçe’de Uğur Boral dışında herkes görevini tam yaptı. Özellikle Josico orta sahada çok iyiydi. Çok beğendim bu akşam. İnşallah bu çıkışı sadece G.Saray maçıyla kalmaz.

Emre Belözoğlu vasat oynadı. Çok koştu, çok mücadele etti. Sakatlıktan yeni kurtulan Emre henüz hazır olmadığını gösterdi. Gökhan Gönül’de konsantrasyon eksikliği vardı. Çok top kaybetti.

Maçın hakemi Hüseyin Göçek, derbiye gölge düşürmeyecek şekilde iyi bir maç yönetti.
Fenerbahçe, ne zaman kan kaybetse, zora düşse, G.Saray maçları ilaç gibi geliyor. Tabiri yerinde ise G.Saray, Fenerbahçe’yi besliyor, moral veriyor.

İlginç bir ayrıntı: G.Saray galibiyeti, yüzü hiç gülmeyen Aragones’i bile güldürdü. İspanyol hocada artık gerçek Fenerli oldu..

Fenerbahçe’nin, ezeli rakibine karşı sürekli üstün olmasının altından yatan bir gerçek var. Oda, futbolcuların bu maçlara farklı hazırlanmaları. Daha hırslı ve daha istekli oynamaları. İşte bu görüntü G.Saraylı oyuncularda yok. Bu yüzden 9 senedir Kadıköy’de galibiyet yüzü göremiyorlar. Böyle giderse 19 sene daha göremeyecekler.
Sonuç olarak, Fenerbahçe, 6 Kasım 2002′deki 6-0′lık zaferine bir yenisi daha ekledi. Ve bu gün aylardan yine Kasım’dı. Ve ben 6 Kasım’da doğmuş olmanın çifte mutluluğunu yaşıyorum. Bu mutluluğu yaşatanlara kucak dolusu sevgiler..

——————————-

(Fenerbahçeliler parantez içinde bir dip not: Anelka, Mehmet Aurelio ve Tuncay bu hafta 2′şer gol attılar. Bu futbolcular Fenerbahçe kadrosunda olsalardı fark kaç olurdu acaba? Aylardan 9 Kasım’dı..)

internet haber : Metin Girgin

Bunları Paylaş !

Hide Sites

Çeviri / Translation